غزل ۵۶۲ - خاک نمیم‌، ما را،‌کی فکر عجز و جاه است

خاک نمیم‌، ما را،‌کی فکر عجز و جاه است
گرد شکستهٔ ما بر فرق ماکلاه است ۱

عشق غیورا‌ز ما چیزی نخواست جزعجز
سازگدایی اینجا منظور پادشاه است ۲

خیر و شری‌که دارند بر فضل واگذارید
هرچند امید عفو است درکیش ماگناه است ۳

با عشق غیرتسلیم دیگر چه سرکندکس
در آفتاب محشر بی‌سایگی پناه است ۴

دل‌گر نشان نمی‌داد هستی چه داشت در بار
تمثال بی‌اثر را آیینه دستگاه است ۵

ای شمع چند خواهی مغرور ناز بودن
این‌گردن بلندت سر درکنار چاه است ۶

جهد ضعیف ما را تسلیم می‌شناسد
هرچند پا نداریم چون سبحه سر به راه است ۷

خاک مرا مخواهید پامال ناامیدی
با هر سیاهکاری در سرمه‌ام نگاه است ۸

شستن مگربخواند مضمون سرنوشتم
نامی‌که من ندارم در نامهٔ سیاه است ۹

شادم‌که فطرتم نیست تریاکی تعین
وهمی‌که می‌فروشم بنگ است وگاهگاه است ۱۰

بیدل دلیل عجز است شبنم طرازی صبح
از سعی بی‌پر و بال اشکم گداز آه است ۱۱