غزل ۵۵۹ - ز غصه چاره ندارد دلی که آگاه است

ز غصه چاره ندارد دلی که آگاه است
فروغ گوهر بینش چو شمع جانکاه است ۱

کجا بریم ز راهت شکسته‌بالی عجز
ز خویش نیز اگر رفته‌ایم افواه است ۲

ثبات رنگ نکردم ذخیره اوهام
چو غنچه درگرهم‌گرد وحشت آه است ۳

قسم به طاق بلند کمان بیدادت
که چون نفس به دلم ناوک ترا راه است ۴

به هستی تو امید است نیستیها را
که ‌گفته‌اند اگر هیچ نیست الله است ۵

ز رنگ زرد به سامان سوختن علمیم
چراغ شعلهٔ ما را فتیلهٔ ‌کاه است ۶

چگونه عمر اقامت‌ کند به راه نفس
گره نمی‌خورد این رشته بسکه ‌کوتاه است ۷

فریب ساغر هستی مخور که چون ‌گرداب
به‌جیب خویش اگر سر فرو بری چاه است ۸

به غیر ضبط نفس‌ ساز استقامت ‌کو
مراکه شمع‌صفت مغز استخوان آه است ۹

به عالمی ‌که تو باشی ‌کجاست هستی ما
کتان غبار خیال قلمرو ماه است ۱۰

به ناامیدی ما رحمی ای دلیل امید
که هیچ جا نرسیدیم و روز بیگاه است ۱۱

چسان به دوش اجابت رسانمش بیدل
که از ضعیفی من دست ناله ‌کوتاه است ۱۲