غزل ۵۱۷ - آگاهی و افسردگی دل چه خیال است

آگاهی و افسردگی دل چه خیال است
تا دانه به خود چشم‌گشوده‌ست نهال است ۱

آیینهٔ‌گل از بغل غنچه برون نیست
دل‌گر شکند سربسر آغوش وصال است ۲

حیرتکدهٔ دهر جز اوهام چه دارد
آبادکن خانهٔ آیینه خیال است ۳

برفکربلند آن همه مغرورمباشید
این جامهٔ نو، ناخنهٔ چشم‌کمال است ۴

کی فرصت عیش است درتن باغ‌که‌گل را
گرگردش رنگی‌ست همان‌گردش سال است ۵

از ریشهٔ نظاره دماندیم تحیر
بالیدگی داغ مه از جسم هلال است ۶

در خلوت دل ازتو تسلی نتوان شد
چیزی‌که در آیینه توان دید مثال است ۷

هرگام به راه طلبت رفته‌ام از خویش
نقش قدمم آینهٔ گردش حال است ۸

هرجا روم از روز سیه چاره ندارم
بی‌روی تو عالم همه یک چشم غزال است ۹

آن مشت غبارم‌که به آهنگ تپیدن
در حسرت دامان نسیمش پر و بال است ۱۰

ای ذره مفرسای بپرداز توهم
خورشید هم از آینه‌داران زوال است ۱۱

بیدل من و آن دولت بی‌دردسر فقر
کز نسبت او چینی خاموش سفال است ۱۲