غزل ۵۰۴ - میی‌که شوخی رنگش جنون افلاک است

میی‌که شوخی رنگش جنون افلاک است
به خاتم قدح ما نگین ادراک است ۱

خمیر قالب من بود لای خم‌ کامروز
کسی که ریشه دوانید در دلم تاک است ۲

مریز آب رخ سعی جز به قدر ضرور
که سیم‌ و زر ز فزونی ودیعت خاک است ۳

فروغ جوهر هرکس به قدر همت اوست
به چشم آتش اگر سرمه‌ای است خاشاک است ۴

ز صیدگاه تعلق همین سراغت بس
که هرکجا دلی آویخته ا‌ست فتراک است ۵

نگه ز دیده ی ما پرتوی نداد برون
چراغ آینه از دودمان امساک است ۶

دلم به الفت ناز و نیاز می‌لرزد
که رنگ جلوه حریرست ودیده نمناک است ۷

جهان ز بسکه نجوم غبار دل دارد
نگاه از مژه بیرون نجسته در خاک است ۸

تپید‌ن آینهٔ ماست ورنه زین دریا
حساب موج به یک آرمیدنش پاک است ۹

به غیر وهم ذکر چیست مانعت بیدل
تو پر فشانی و از ششجهت قفس چاک است ۱۰