غزل ۴۷۵ - به خوان لذت دنیاگزند بسیار است

به خوان لذت دنیاگزند بسیار است
ترنجبینی اگر هست بر سر خار است ۱

به باد رفتهٔ ذوق فضولییم همه
سر هوا طلبیها حباب دستار است ۲

عنان وحشت مجنون ماکه می‌گیرد
ز فرق تا به قدم‌گردباد چین‌دار است ۳

به پاس راحت دل این‌قدر زمینگیریم
خیال آبله ضبط عنان رفتار است ۴

به محفلی‌که دل احیای معرفت دارد
لب خموش چراغ مزار اظهار است ۵

غم تحیرحسن قبول باید خورد
نه هرکه آینه پرداخت باب دیدار است ۶

به وادیی‌که مرا داغ انتظار تو سوخت
به چشم نقش قدم خاک نیز بیدار است ۷

نگاه اگر به خیال توگردن افرازد
مژه بلندی انگشتهای زنهار است ۸

وفا ستمکش ناموس ناتوانایی‌ست
به پای هرکه خورد سنگ بر سرم باراست ۹

کشیده سعی هوس رنج دشت ودرورنه
رهی‌که پای تو نسپرده است هموار است ۱۰

حیاکنید به پیری زوانمود طرب
سحر چوآینه‌گیرد نفس شب تار است ۱۱

چه ممکن است ز افتادگی‌گذشتن ما
که خوابناک ضعیفیم و سایه دیوار است ۱۲

به این‌گرانی دل بیدل از من مأیوس
صدا اگر همه گردد بلندکهسار است ۱۳