غزل ۴۴۳ - نفس محرک جسم به غم فسرده ماست

نفس محرک جسم به غم فسرده ماست
غبار خاک‌نشین را، ر‌م نسیم عصاست ۱

مرا معاینه شد از خط شکستهٔ موج
که نقش پا‌ی هوا سرنوشت این ‌دریاست ۲

به کنه مطلب عجزم کسی چه پردازد
لب خموش طلسم هزار رنگ صداست ۳

چو سرو بی‌طمع از دهر باش و سر بفراز
که نخل بارور از منت ‌زمانه دوتاست ۴

من از مرورت طبع کریم دانستم
که آب ‌گشتن بحر اینقدر ز شرم سخاست ۵

ز دام صحبت مردم رهایی امکان نیست
کسی‌که‌گوشه‌گرفت از جهانیان عنقاست ۶

چو جام طرح خموشی فکن‌ که مینا را
هجوم خنده صدای شکست رنگ حیاست ۷

فراق آینهٔ زنگ خورده هستیست
دمی که جلوه‌کند آفتاب سایه کجاست ۸

همان حقیقت هیچ است نقش کون و مکان
به هرجه می نگری یک سراب جلوه‌ نماست ۹

زبان طعن نگردد غبار مشرب ما
هجوم خار همان زیب دامن صحراست ۱۰

به پاس دل همه جا خون سعی باید خورد
که راه بر سر کوه است و بار ما میناست ۱۱

به فکرمصرع موزون چه غم خورد بیدل
خیال سرو تواش دستگاه طبع رساست ۱۲