غزل ۴۲۷ - رفتن عمر ز رفتار نفسها پیداست

رفتن عمر ز رفتار نفسها پیداست
وحشت موج‌ ، تماشای خرام دریاست ۱

گردبادی که به خود دودصفت می پیچد
نفس سوختهٔ سینهٔ چاک‌ صحراست ۲

جوهر آینه افسرده ز قید وطن است
عکس راگرد سفرآب رخ نشو و نماست ۳

ازگهر موج محال است تراود بیرون
گره تار نظر چشم حیاپیشهٔ ماست ۴

قطع سررشتهٔ پرواز طلب نتوان‌کرد
بال اگر سلسله کوتاه کند ناله‌ رساست ۵

نرگس مست تو را در چمن حسن ادا
می شوخی همه در ساغر لبریز حیاست ۶

بس که بی‌آبله گامی نشمردم به رهت
آب آیینه ز نقش قدمم چهره‌گشاست ۷

اعتبار به خود آتش زدنم سهل مگیر
قد شمع از همه‌کس یک سر و گردن بالاست ۸

ای تمنا مکن از خجلت جولان آبم
عمرها شد چوگهر قطرهٔ من آبله‌پاست ۹

هیچکس نیست زباندان خیالم بیدل
نغمهٔ پرده دل از همه آهنگ جداست ۱۰