غزل ۳۸۱ - بود داغ من مردم دیدهٔ شب

بود داغ من مردم دیدهٔ شب
ز دود دلم موی ژولیدهٔ شب ۱

ز هر حلقهٔ طرهٔ اوست روشن
به روی سحرحیرت دیدهٔ شب ۲

دل از طره رم‌کرد و شد صید رویش
به صبح آشتی‌کرد رنجیدهٔ شب ۳

سیه‌بختی او ز مه غازه دارد
بنازم به بخت نکوهیدهٔ شب ۴

فروغ سحرکابروی جهان است
بودگردی از دامن چیدهٔ شب ۵

ز بیدل مپرسید مضمون زلفش
چه خواند کسی خط پیچیدهٔ شب ۶