غزل ۳۴۹ - گذشته‌ام به تنک ظرفی از مقام حباب

گذشته‌ام به تنک ظرفی از مقام حباب
خم محیط تهی‌کرده‌ام به جام حباب ۱

جهان به شهرت اقبال پوچ می‌بالد
تو هم به‌گنبدگردون رسان پیام حباب ۲

اگر همین نفس است اعتبار مد بقا
رسیده‌گیر به عمر ابد دوام حباب ۳

فغان‌که یک مژه جمعیتم نشد حاصل
فکند قرعهٔ من آسمان به نام حباب ۴

حیاکنید ز جولان تردماغی وهم
به دوش چندکشد نعش خود خرام حباب ۵

جهان حادثه میدان تیغ‌بازی اوست
کسی ز موج چسان‌گیرد انتقام حباب ۶

به خویش چشم‌گشودن وداع فرصت بود
نفس رساند ز هستی به ما سلام حباب ۷

در این محیط ز ضبط نفس مشو غافل
هوای خانه مبادا زند به بام حباب ۸

نفس زدیم به شهرت عدم برون آمد
دگر چه نقش تراشد نگین به نام حباب ۹

قفس‌تراشی اوهام حیرت است اینجا
شکسته شهپر عنقا نفس به دام حباب ۱۰

بقای اوست تلافیگر فنای همه
فتاده است به دوش محیط وام حباب ۱۱

ز انفعال سرشتند نقش ما بیدل
عرق به دوش هوا دارد انتظام حباب ۱۲