غزل ۳۱۴ - چیده است لاف خلق به چیدن ترانه‌ها

چیده است لاف خلق به چیدن ترانه‌ها
بر خشت ذره منظر خورشید خانه‌ها ۱

زین بزم عالمی غم راحت به خاک برد
آب محیط رفت به‌گردکرانه‌ها ۲

نشو نمای‌کشت تعلق ندامت است
جز ناله نیست ریشهٔ زنجیر دانه‌ها ۳

آن‌کس‌که بگذرد ز خم زلف یارکیست
بر دل چه کوچه‌ها که ندادند شانه‌ها ۴

آتش اگر زگرمی خویت نشان دهد
انگشت زینهارکشد از زبانه‌ها ۵

نومیدی‌ام ستمکش خلد و جحیم نیست
آسوده‌ام به خواب عدم زین فسانه‌ها ۶

پرواز بی‌نشان مرا بال رنگ نیست
گو بیضه بشکند به‌کلاه آشیانه‌ها ۷

کوشش به دیر وکعبهٔ تحقیق ره نبرد
آواره ماند ناوک من زین نشانه‌ها ۸

هر عضو من چو شمع ادبگاه نیستی‌ست
تا نقش پا سر من واین آستانه‌ها ۹

آتش زدند شب و رقی را در انجمن
کردیم سیر فرصت آیینه خانه‌ها ۱۰

در دامگاه قسمت روزی مقیدیم
بیدل به بال ماگره افکند دانه‌ها ۱۱