خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از بیدل دهلوی بیان‌گر مستی معنوی و عشق به معشوق حقیقی است. شاعر از رهایی از خودپرستی و رسیدن به می‌پرستی (عشق الهی) سخن می‌گوید، و تأکید می‌کند که عشق و شوق به دوست (خدا) چنان او و رفیقانش را مست کرده که از خود بیخود شده‌اند. بیدل در ابیات پایانی به فروتنی خود در برابر سروقدی (معشوق) اشاره می‌کند و از بلندهمتی و پستی راهش می‌گوید.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده‌ای مانند 'مستی' و 'شراب هستی' نیازمند درک بالاتری از ادبیات و فلسفه است که معمولاً برای نوجوانان زیر 16 سال قابل هضم نیست.
غزل ۲۵۵ - ز باده‌ای‌ست به بزم شهود، مستی ما
ز باده‌ای‌ست به بزم شهود، مستی ما
که‌کرد رفع خمار شراب هستی ما ۱
بگو به‌شیخ‌که زکفرتا به دین فرق است
ز خودپرستی تو تا به می‌پرستی ما ۲
زد0بم دست به دامان عشق از همه پیش
مراد ما شده حاصل ز پیش‌دستی ما ۳
به راه دوست چنان مست بادهٔ شوقیم
که بیخودند رفیقان ما ز مستی ما ۴
به پیش سرو قدی خاک راه شد بیدل
بلند همتی ماببین‌وپستی ما ۵
که‌کرد رفع خمار شراب هستی ما ۱
بگو به‌شیخ‌که زکفرتا به دین فرق است
ز خودپرستی تو تا به می‌پرستی ما ۲
زد0بم دست به دامان عشق از همه پیش
مراد ما شده حاصل ز پیش‌دستی ما ۳
به راه دوست چنان مست بادهٔ شوقیم
که بیخودند رفیقان ما ز مستی ما ۴
به پیش سرو قدی خاک راه شد بیدل
بلند همتی ماببین‌وپستی ما ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۵۴ - گر چنین بالد ز طوف دامنت اجزای ما
گوهر بعدی:غزل ۲۵۶ - جهان‌گرفت غبار جنون تلاشی ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
