غزل ۲۱۷ - از حادث آفرینی طبع سقیم ما

از حادث آفرینی طبع سقیم ما
بر سایه خورد پهلوی شخص قدیم ما ۱

آفاق را در آتش وآب جنون فکند
خلد وجحیم صنعت امید وبیم ما ۲

دل مبرم و حقیقت نایاب مدعاست
برطورریخت برق فضولی‌کلیم ما ۳

یکتایی آفرید لب خودستای عشق
در نقطهٔ دهن الفی داشت میم ما ۴

در عالم نوازش مطلق، کجاست رد
بخشیده است بر همه خود راکریم ما ۵

جز پیش خویش راه شکایت‌کجا برد
با غیر صحبتی‌که ندارد ندیم ما ۶

چون سایه سر به خاک ادب واکشیده‌ایم
از زیر پای ما نکشدکس‌گلیم ما ۷

میدان حیرت صف آیینه رفته‌ایم
شمشیرمی‌کشد به سرخود غنیم ما ۸

آغوشها به حسرت دیدار بازکرد
زخم دل به تیغ تغافل دو نیم ما ۹

شد عمرهاکه از نظر اعتبار خلق
غلتان گذشت گوهر اشک یتیم ما ۱۰

بیدل زبس‌که مغتنم باغ فرصتیم
گل سینه می‌درد به وداع نسیم ما ۱۱