غزل ۲۰۹ - افتاده زندگی به‌کمین هلاک ما

افتاده زندگی به‌کمین هلاک ما
چندان‌که وارسی به سر ماست خاک ما ۱

ذوق گداز دل چقدر زور داشته‌ست
انگور را ز ریشه برآورد تاک ما ۲

بردیم تا سپهر غبار جنون چو صبح
برشمع خنده ختم شد ازجیب چاک ما ۳

تاب‌ و تب قیامت هستی کشیده‌ایم
ازمرگ نیست آن هه تشویش و باک ما ۴

کهسار را ز نالهٔ ما باد می‌برد
کس را به درد عشق مباد اشتراک ما ۵

قناد نیست مائده آرای بزم عشق
لذت گمان مبرکه زمخت است زاک ما ۶

پست و بلند شوخی نظاره هیچ نیست
مژگان بس است سر به‌سمک تاسماک ما ۷

آخربه‌فکرخویش‌ فرورفتن است وبس
چون شمع‌کنده است‌گریبان مغاک ما ۸

صیقل مزن بر آینهٔ عرض انفعال
ای جهد خشک‌کن عرق شرمناک ما ۹

بیدل ز درد عشق بسی خون‌گریستی
ترکرد شرم اشک تو دامان پاک ما ۱۰