غزل ۱۸۴ - سطر یقین به حک داد تکرار بی‌حد ما

سطر یقین به حک داد تکرار بی‌حد ما
این دشت جاده‌گم‌کرد ز رفت و آمد ما ۱

افسرد شمع امید در چین دامن شب
یک آستین نمالید آن صبح ساعد ما ۲

شاید به پایبوسی نازیم بعد مردن
غیر از حنا مکارید در خاک مشهد ما ۳

در دیر بوالفضولیم‌، درکعبه ناقبولیم
یارب شکست دل‌کن محراب معبد ما ۴

هرجا به خود رسیدیم‌، زین بیشترندیدیم
کآثار مقصد ز ما می‌جست مقصد ما ۵

تجدیدرنگ هستی بریک و تیره نگذاشت
شغل فنای ما شد عیش مجدد ما ۶

افراط ناقبولی بر خاک آبرو چید
مغز جهات‌گردید از شش طرف رد ما ۷

سیرمحیط خواهی بر موج وکف نظرکن
مطلق دگر چه دارد غیر از مقید ما ۸

گفتیم از چه دانش سبقت‌کنیم بر خلق
تعلیم هیچ بودن فرمود موبد ما ۹

هرچند سر برآریم رعناییی نداریم
انگشت زینهاریم خط می‌کشد قد ما ۱۰

چون شخص سایه بیدل صدربساط عجزیم
تعظیم برنخیزد از روی مسند ما ۱۱