غزل ۱۰۴ - ای چشم تو مهمیز جنون وحشی رم را

ای چشم تو مهمیز جنون وحشی رم را
ابروی تو معراج دگر پایهٔ خم را ۱

گیسوی تو دامی‌ست که تحریر خیالش
از نال به زنجیرکشیده‌ست قلم را ۲

با این قد و عارض به چمن‌گر بخرامی
گل‌، تاج به خاک افکند و سروعلم را ۳

اسرار دهانت به تأمل نتوان یافت
از فکر،‌کسی پی نبرد راه عدم را ۴

عمری‌ست‌که در عالم سودای محبت
از نالهٔ من نرخ بلندست الم را ۵

چندن نرمیدم ز تعلق که پس از مرگ
خاکم به بر خویش‌کشد نقش قدم را ۶

از آه اثر باخته‌ام باک مدارید
تیغم عوض خون همه‌جا ریخته دم را ۷

مینای من و الفت سودای شکستن
حیف است به یاقوت دهم سنگ ستم را ۸

تا چند زنی بال هوس در طلب عیش
هشدارکه ازکف ندهی دامن غم را ۹

بک معنی فردیم‌که در وهم نگنجد
هرگه به تأمل نگری صورت هم را ۱۰

خورشید ز ظلمتکدة سایه برون است
تاکی ز حدوث آینه سازید قدم را ۱۱

بیدل چوخزف سهل بودگوهر بی‌آب
از دیدة تر قطع مکن نسبت نم را ۱۲