این متن شعری است که در آن شاعر از تحولات درونی و بیرونی خود سخن میگوید. او از تغییراتی که در وجودش رخ داده و از رهایی از مشکلات و رنجها صحبت میکند. شاعر به جایگاه جدید خود در زندگی اشاره میکند و از حسادت دیگران و رهایی از دغدغههای گذشته میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند حسادت و تحول شخصی ممکن است برای سنین پایینتر قابل درک نباشد.
غزل ۱۴۳۴ - چو آمد روی مه رویم، که باشم من که من باشم؟
چو هر خاری ازو گُل شُد، چرا من یاسَمَن باشم؟ ۱
چو هر سنگی عَسَل گردد، چرا مومی کُند مومی؟
همه اجسامْ چون جان شُد، چرا اِسْتیزه تَن باشم؟ ۲
یَقین هر چَشمْ جو گردد، چو آن آبِ رَوان آمد
چو در جِلْوهست حُسنِ او، چه بَندِ بوالحَسَن باشم؟ ۳
اگر چه در لَگَن بودم، مِثالِ شمع تا اکنون
چو شَمعَم جُمله گشت آتش، چرا اَنْدَر لگن باشم؟ ۴
چو از نَحْسِ زُحَل رَستَم، چه زیرِ آسْمان باشم؟
چو مِحْنَت جُمله دولت گشت، از چه مُمْتَحَن باشم؟ ۵
حَسَد بر من حَسَد دارد، مرا بر کِه حَسَد باشد؟
زِ جویِ خَمْر چون مَستم، چرا تشنهی لَبَن باشم؟ ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.