خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که در آن شاعر از دعا و ارتباط با خدا سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دعا کردن کار اوست و از خدا می‌خواهد که دعاهایش را بپذیرد. شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به خدا و ایمانش سخن می‌گوید و از ثبات و استواری در ایمان خود یاد می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق مذهبی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان به دلیل تجربه و درک بیشتر از مفاهیم معنوی و فلسفی، بهتر می‌توانند با این متن ارتباط برقرار کنند.
غزل ۱۴۲۵ - دعا گویی‌‌ست کار من، بگویم تا نطق دارم
دُعا گویی‌‌ست کارِ من، بگویم تا نَطَق دارم
قبولِ تو دُعاها را، بر آن باری چه حَق دارم ۱
به گِردِ شمع سَمْعِ تو، دُعاهایَم هَمی‌گردد
از آن چون پَرِّ پروانه، دُعایِ مُحْتَرَق دارم ۲
به دارُالْکُتبِ حاجاتم دَرآ، که بَهرِ اِصْغایَت
صُحُف فوقِ صُحُف دارم، وَرَق زیرِ وَرَق دارم ۳
سَرَم در چَرخْ کِی گُنجَد؟ که سَر بخشیدهٔ فَضْل است
دِلَم شاد است و می‌گوید غَمِ رَبِّ الْفَلَق دارم ۴
چو شاخِ بید، اندیشه زِ هر بادی اگر پیچَد
چو بیخِ سِدْرهٔ خَضْرا، اصولِ مُتَّفق دارم ۵
قبولِ تو دُعاها را، بر آن باری چه حَق دارم ۱
به گِردِ شمع سَمْعِ تو، دُعاهایَم هَمی‌گردد
از آن چون پَرِّ پروانه، دُعایِ مُحْتَرَق دارم ۲
به دارُالْکُتبِ حاجاتم دَرآ، که بَهرِ اِصْغایَت
صُحُف فوقِ صُحُف دارم، وَرَق زیرِ وَرَق دارم ۳
سَرَم در چَرخْ کِی گُنجَد؟ که سَر بخشیدهٔ فَضْل است
دِلَم شاد است و می‌گوید غَمِ رَبِّ الْفَلَق دارم ۴
چو شاخِ بید، اندیشه زِ هر بادی اگر پیچَد
چو بیخِ سِدْرهٔ خَضْرا، اصولِ مُتَّفق دارم ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۴۲۴ - بگفتم عذر با دلبر که بی‌گه بود و ترسیدم
گوهر بعدی:غزل ۱۴۲۶ - چه دانی تو که در باطن، چه شاهی همنشین دارم؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
