بر مزار شهنشاه بابر خلد آشیانی

بیا که ساز فرنگ از نوا بر افتاد است
درون پردهٔ او نغمه نیست فریاد است ۱

زمانه کهنه بتان را هزار بار آراست
من از حرم نگذشتم که پخته بنیاد است ۲

درفش ملت عثمانیان دوباره بلند
چه گویمت که به تیموریان چه افتاد است ۳

خوشا نصیب که خاک تو آرمید اینجا
که این زمین ز طلسم فرنگ آزاد است ۴

هزار مرتبه کابل نکوتر از دهلی است
که آن عجوزه عروس هزار داماد است ۵

درون دیده نگه دارم اشک خونین را
که من فقیرم و این دولت خدا داد است ۶

اگرچه پیر حرم ورد لااله دارد
کجا نگاه که برنده تر ز پولاد است ۷