به تسلئی که دادی نگذاشت کار خود را

به تسلئی که دادی نگذاشت کار خود را
بتو باز می سپارم دل بیقرار خود را ۱

چه دلی که محنت او ز نفس شماری او
که بدست خود ندارد رگ روزگار خود را ۲

بضمیرت آرمیدم تو بجوش خود نمائی
بکناره برفکندی در آبدار خود را ۳

مه و انجم از تو دارد گله ها شنیده باشی
که بخاک تیره ما زده ئی شرار خود را ۴

خلشی به سینهٔ ما ز خدنگ او غنیمت
که اگر بپایش افتد نبرد شکار خود را ۵