شاعر در این متن از آموختن از طبیعت و عناصر آن مانند ماه، خورشید، آب و گلشن سخن میگوید. او از زیباییها و رموز طبیعت الهام گرفته و درسهای زندگی را از آنها آموخته است. همچنین، شاعر به مفاهیمی مانند بخشش، عشق و رهایی از تعلقات مادی اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۳۷۸ - ای آسمان این چرخ من زان ماه رو آموختم
خورشیدِ او را ذَرّهاَم، این رَقصْ ازو آموختم ۱
ای مَهْ نِقابِ رویِ او، ای آبِ جانْ در جویِ او
بَررو دویدن سویِ او، زان آبِ جو آموختم ۲
گُلْشَن هَمیگوید مرا، کین نافه چون دُزدیدهیی؟
من شیری و نافه بَری زآهویِ هو آموختم ۳
از باغ و از عُرجونِ او، وَزْطُرّهٔ میْ گونِ او
اینک رَسَن بازیِّ خوش، هَمچون کَدو آموختم ۴
از نَقْشهایِ این جهان، هم چَشم بَستم، هم دَهان
تا نَقْش بَندیِّ عَجَب، بیرنگ و بو آموختم ۵
دیدم گُشادِ دادِ او، وان جود و آن ایجادِ او
من دادنِ جانْ دَم به دَم زان دادخو آموختم ۶
در خوابْ بیسو میرَوی، در کویِ بیکو میرَوی
شش سو مَرو، وَزْسو مگو، چون غیرِ سو آموختم ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.