دل دیده ئی که دارم همه لذت نظاره

دل دیده ئی که دارم همه لذت نظاره
چه گنه اگر تراشم صنمی ز سنگ خاره ۱

تو به جلوه در نقابی که نگاه بر نتابی
مه من اگر ننالم تو بگو دگر چه چاره ۲

چه شود اگر خرامی به سرای کاروانی
که متاع ناروانش دلکی است پاره پاره ۳

غزلی زدم که شاید به نوا قرارم آید
تب شعله کم نگردد ز گسستن شراره ۴

دل زنده ئی که دادی به حجاب در نسازد
نگهی بده که بیند شرری بسنگ خاره ۵

همه پارهٔ دلم را ز سرور او نصیبی
غم خود چسان نهادی به دل هزار پاره ۶

نکشد سفینه کس به یمی بلند موجی
خطری که عشق بیند بسلامت کناره ۷

به شکوه بی نیازی ز خدایگان گذشتم
صفت مه تمامی که گذشت بر ستاره ۸