شو پنهاور و نیچه

مرغی ز آشیانه به سیر چمن پرید
خاری ز شاخ گل بتن نازکش خلید ۱

بد گفت فطرت چمن روزگار را
از درد خویش و هم ز غم دیگران تپید ۲

داغی ز خون بی گنهی لاله را شمرد
اندر طلسم غنچه فریب بهار دید ۳

گفت اندرین سرا که بنایش فتاده کج
صبحی کجا که چرخ درو شامها نچید ۴

نالید تا به حوصلهٔ آن نوا طراز
خون گشت نغمه و ز دو چشمش فرو چکید ۵

سوز فغان او بدل هدهدی گرفت
با نوک خویش خار ز اندام او کشید ۶

گفتش که سود خویش ز جیب زیان بر آر
گل از شکاف سینه زر ناب آفرید ۷
درمان ز درد ساز اگر خسته تن شوی ۸
خوگر به خار شو که سراپا چمن شوی ۹