این متن شعری عرفانی است که به موضوعاتی مانند عشق، جستجوی معنوی، رنج و سوزش درونی، و وحدت وجود می‌پردازد. شاعر از ناله‌های بی‌اثر، سوزش دل، و تمنای وصل سخن می‌گوید و به مفاهیمی مانند عشق غیور، میخانه‌ی عرفانی، و زندگی رهروان اشاره می‌کند. در پایان، شعله‌ی عشق را ویرانگر خس و خاشاک وجود و راهنمای رسیدن به منزل کبریا می‌داند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعاره‌ها (مانند «میخانه» و «باده») ممکن است نیاز به توضیح داشته باشند و برای مخاطبان با درک ادبی بالاتر مناسب‌تر هستند.
گریهٔ ما بی اثر ناله ما نارساست
حاصل این سوز و ساز یک دل خونین نواست ۱
در طلبش دل تپید ، دیر و حرم آفرید
ما به تمنای او ، او به تمنای ماست ۲
پردگیان بی حجاب ، من به خودی در شدم
عشق غیورم نگر میل تماشا کراست ۳
مطرب میخانه دوش نکتهٔ دلکش سرود
باده چشیدن خطاست باده کشیدن رواست ۴
زندگی رهروان در تگ و تاز است و بس
قافلهٔ موج را جاده و منزلی کجاست ۵
شعلهٔ در گیر زد بر خس و خاشاک من
مرشد رومی که گفت «منزل ما کبریاست» ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
