طیاره

سر شاخ گل طایری یک سحر
همی گفت با طایران دگر ۱

«ندادند بال آدمی زاده را
زمین گیر کردند این ساده را» ۲

بدو گفتم ای مرغک باد سنج
اگر حرف حق با تو گویم مرنج ۳

ز طیاره ما بال و پر ساختیم
سوی آسمان رهگذر ساختیم ۴

چه طیاره آن مرغ گردون سپر
پر او ز بال ملک تیز تر ۵

به پرواز شاهین به نیرو عقاب
به چشمش ز لاهور تا فاریاب ۶

بگردون خروشنده و تند جوش
میان نشیمن چو ماهی خموش ۷

خرد ز آب و گل جبرئیل آفرید
زمین را بگردون دلیل آفرید ۸

چو آن مرغ زیرک کلامم شیند
مرا یک نظر آشنایانه دید ۹

پرش را به منقار خارید و گفت
که من آنچه گوئی ندارم شگفت ۱۰

مگر ای نگاه تو بر چون و چند
اسیر طلسم تو پست و بلند ۱۱

«تو کار زمین را نکو ساختی
که با آسمان نیز پرداختی» ۱۲
سعدی ۱۳