کرمک شبتاب

یک ذره بی مایه متاع نفس اندوخت
شوق این قدرش سوخت که پروانگی آموخت ۱
پهنای شب افروخت ۲

وامانده شعاعی که گره خورد و شرر شد
از سوز حیاتست که کارش همه زر شد ۳
دارای نظر شد ۴

پروانهٔ بیتاب که هر سو تک و پو کرد
بر شمع چنان سوخت که خود را همه او کرد ۵
ترک من و تو کرد ۶

یا اخترکی ماه مبینی به کمینی
نزدیک تر آمد بتماشای زمینی ۷
از چرخ برینی ۸

یا ماه تنک ضو که بیک جلوه تمام است
ماهی که برو منت خورشید حرام است ۹
آزاد مقام است ۱۰

ای کرمک شب تاب سراپای تو نور است
پرواز تو یک سلسلهٔ غیب و حضور است ۱۱
آئین ظهور است ۱۲

در تیره شبان مشعل مرغان شب استی
آن سوز چه سوز است که در تاب و تب استی ۱۳
گرم طلب استی ۱۴

مائیم که مانند تو از خاک دمیدیم
دیدیم تپیدیم ، ندیدیم تپیدیم ۱۵
جائی نرسیدیم ۱۶

گویم سخن پخته و پرورده و ته دار
از منزل گم گشته مگو پای بره دار ۱۷
این جلوه نگه دار ۱۸