غزل ۱۳۵۹ - ز خود شدم ز جمال پر از صفا، ای دل

زِ خود شُدم زِ جَمالِ پُر از صفا، ای دل
بِگُفتَمَش که زِهی خوبیِ خدا، ای دل ۱

غُلامِ توست هزار آفتاب و چَشم و چراغ
زِپَرتوِ تو ظِلال است جان‌ها، ای دل ۲

نِهایَتی‌ست که خوبی از آن گُذَر نکُند
گُذشت حُسنِ تو از حَدّ و مُنْتَها، ای دل ۳

پَریّ و دیو به پیشِ تو بَسته‌اند کَمَر
مَلَک سُجود کُند وَاخْتَر و سَما، ای دل ۴

کُدام دل که بَرو داغِ بَندگیِّ تو نیست؟
کُدام داغِ غَمی کِش نه‌یی دَوا، ای دل؟ ۵

به حُکْمِ توست همه گنج‌هایِ لَمْ یَزَلی
چه گنج‌ها که نداری تو در فَنا، ای دل؟ ۶

نَظَر زِسوختگان وامَگیر، کَزْ نَظَرت
چه کوثَر است و دَوا، دَفْعِ سوز را، ای دل ۷

بِگُفتَم این مَهْ مانَد به شَمسِ تبریزی
بِگُفت دل که کُجایَست تا کجا، ای دل ۸