این متن شعری است که در آن شاعر از عشق، هجران، غم و اندوه سخن میگوید. او از درد فراق و ناتوانی در برابر عشق مینالد و از ضعف انسان در برابر این احساسات عمیق شکایت میکند. شاعر همچنین به نقش عشق در ایجاد شادی و غم در زندگی اشاره میکند و از قدرت آن در تغییر حالات روحی انسان سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان و مفاهیم پیچیدهتر شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا بتوان آن را به درستی درک و تحلیل کرد.
غزل ۱۳۵۲ - چند ازین قیل و قال؟ عشق پرست و ببال
تا تو بِمانی چو عشق، در دو جهانْ بیزَوال ۱
چند کَشی بارِ هَجْر؟ غُصّه و تیمارِ هَجْر؟
خاصه که مِنْقارِ هَجْر، کَنْد تو را پَرّو بال ۲
آه زِنَفْسِ فُضول، آه زِضَعفِ عُقول
آه زِیارِ مَلول، چند نِمایَد مَلال؟ ۳
آن که هَمیخوانَمَش، عَجزْ نمیدانَمَش
تا که بِتَرسانَمَش از سِتَم و از وَبال ۴
جُمله سوآل و جوابْ زوست، مَنَم چون رَباب
میزَنَدَم او شتابْ زَخْمه که یعنی بِنال ۵
یک دَم بانگِ نَجات، یک دَم آوازِ مات
میزَنَد آن خوش صِفات، بر من و بر وَصفِ حال ۶
تُصْلِحُ مِیزانَنا تُحْسِنُ اَلْحانَنا
تُذْهِبُ اَحْزانَنا اَنْتَ شَدیدُ الْمِحال ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.