این متن عرفانی از مولانا جلالالدین رومی است که به موضوعاتی مانند سیر و سلوک عرفانی، یقین، عشق الهی و رسیدن به حقیقت وجود اشاره دارد. در این شعر، شاعر از دل میخواهد که به جایگاه والای عرفانی و معنوی برسد و از دنیای مادی فراتر رود. همچنین، به مفاهیمی مانند غیبدانی، سفر معنوی و رسیدن به حقیقت اشاره شده است.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم موجود در متن ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۱۳۳۸ - بقا اندر بقا باشد، طریق کم زنان، ای دل
یَقین اَنْدَر یَقین آمد قَلّنْدَر بیگُمان، ای دل ۱
به هر لحظه زِتَدبیری، به اقلیمی رَوَد میری
زِجاه و قُوَّتِ پیری، که باشد غَیب دان، ای دل ۲
کجا باشید صاحِب دل، دو روز اَنْدَر یکی مَنْزِل
چو او را سَیر شُد حاصِل، از آن سویِ جهان، ای دل ۳
چو بُگْذشتی تو گَردون را، بِدیدی بَحْرِ پُر خون را
بِبین تو ماهِ بیچون را، به شهرِ لامَکان، ای دل ۴
زَبونِ آن کَشش باشد، کسی کانْ رَهْ خوشَش باشد
رَوانَش پُر چَشش باشد، زِهی جان و رَوان، ای دل ۵
دَهَد نوری طبیعت را، دَهَد دادی شَریعَت را
چو بِسْپارَد وَدیعَت را، بِدان سَرحَدِّ جان، ای دل ۶
شُنودی شَمسِ تبریزی، گُمان بُردی ازو چیزی
یکی سِرّیْ دل آمیزی، تو را آمد عِیان، ای دل ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.