نابینا و ستمگر

فقیر کوری با گیتی آفرین می گفت
که ای ز وصف تو الکن زبان تحسینم ۱

به نعمتی که مرا داده ای هزاران شکر
که من نه در خور لطف و عطای چندینم ۲

خسی گرفت گریبان کور و با وی گفت
که تا جواب نگویی ز پای ننشینم ۳

من ار سپاس جهان آفرین کنم نه شگفت
که تیز بین و قوی پنجه تر ز شاهینم ۴

ولی تو کوری و نا تندرست و حاجتمند
نه چون منی که خداوند جاه و تمکینم ۵

چه نعمتی است ترا تا به شکر آن کوشی؟
به حیرت اندر از کار چون تو مسکینم ۶

بگفت کور کزین به چه نعمتی خواهی؟
که روی چون تو فرومایه ای نمی بینم ۷