این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از درد عشق، بیوفایی معشوق، و رنجهای عاشقی سخن میگوید. او از بیطاقتی، اشکهای لرزان، و فرار از وفاداری معشوق میگوید. همچنین، به ستایش عشق و گنجینهی آن اشاره میکند و در پایان از خواجه شیراز و خواجه عبدالله انصاری یاد میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی قدیمی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
پیر هرات
یار عاشق سوز ما ترک دلازاری کند ۱
بر گذرگاهش فرو افتادم از بی طاقتی
اشک لرزان کی تواند خویشتن داری کند؟ ۲
چاره ساز اهل دل باشد می اندیشه سوز
کو قدح؟ تا فارغم از رنج هوشیاری کند ۳
دام صیاد از چمن دلخواه تر باشد مرا
من نه آن مرغم که فریاد از گرفتاری کند ۴
عشق روز افزون من از بی وفایی های اوست
می گریزم گر به من روزی وفاداری کند ۵
گوهر گنجینهٔ عشقیم از روشندلی
بین خوبان کیست تا ما را خریداری کند؟ ۶
از دیار خواجه شیراز میآید رهی
تا ثنای خواجه عبدالله انصاری کند ۷
می رسد با دیده گوهرفشان همچون سحاب
تا بر این خاک عبیرآگین گوهرباری کند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.