این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر درد و رنج عاشق در برابر معشوق است. شاعر از معشوق میپرسد که پس از گرفتن جان و دلش، چه میخواهد. او خود را اسیر دام معشوق میداند و از بیتوجهی معشوق شکایت میکند. در نهایت، شاعر تسلیم عشق میشود و از معشوق میخواهد که هرچه میخواهد انجام دهد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و کنایههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
خشکسال ادب
ربودهای دل زارم دگر چه می خواهی؟ ۱
مریز دانه که ما خود اسیر دام توایم
ز صید طایر بی بال و پر چه می خواهی؟ ۲
اثر ز ناله خونین دلان گریزان است
ز ناله ای دل خونین اثر چه می خواهی؟ ۳
به گریه بر سر راهش فتاده بودم دوش
به خنده گفت از این رهگذر چه می خواهی؟ ۴
نهاده ام سر تسلیم زیر شمشیرت
بیار بر سرم ای عشق هر چه می خواهی ۵
کنون که بی هنرانند کعبه دل خلق
چو کعبه حرمت اهل هنر چه می خواهی؟ ۶
به غیر آن که بیفتد ز چشم ها چون اشک
به جلوه گاه خزف از گهر چه می خواهی؟ ۷
رهی چه می طلبی نظم آبدار از من؟
به خشکسال ادب شعر تر چه می خواهی؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.