رشتهٔ هوس

سیاهکاری ما کم نشد ز موی سپید
به ترک خواب نگفتیم و صبحدم خندید ۱

ز تیغ بازی گردون هواپرستان را
نفس برید ولی رشته هوس نبرید ۲

چو مفلسی که به دنبال کیمیا گردد
جهان بگشتم و آزاده‌ای نگشت پدید ۳

اگر نمی طلبی رنج نا امیدی را
ز دوستان و عزیزان مدار چشم امید ۴

طمع به خاک فرو می برد حریصان را
ز حرص بر سر قارون رسید آنچه رسید ۵

درود بر دل من باد کز ستم کیشان
ستم کشید ولی بار منتی نکشید ۶

ز گرد حادثه روشندلان چه غم دارند
غبارتیره چه نقصان دهد به صبح سپید؟ ۷

نه هر که نظم دهد دفتری نظیر من است
که تابناک تر از خود نمی تواند دید ۸

ز چشمه گوهر غلطان کجا پدید آید؟
نه هر که ساز کند نغمهای بود ناهید ۹

از آن شبی که رهی دید صبح روی تو را
شبی نرفت که چون صبح جامه ای ندرید ۱۰