این شعر از تجربههای عرفانی و عاشقانه در نیمهشب سخن میگوید. شاعر از گریههای نیمهشب، روشنگری و صفای دل، عشق به معشوق معنوی، و امید به وصال میسراید. نیمهشب برای او زمان خلوت، اندیشهوری و دریافت الهامات روحانی است.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر نیازمند درک و بلوغ فکری است که معمولاً از نوجوانی به بعد شکل میگیرد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
ماجرای نیمشب
خاطری چون صبح دارم از صفای نیمشب ۱
شاهد معنی که دل سر گشته از سودای اوست
جلوه بر من کرد در خلوت سرای نیمشب ۲
در دل شب دامن دولت به دست آمد مرا
گنج گوهر یافتم از گریه های نیمشب ۳
دیگرم الفت به خورشید جهان افروز نیست
تا دل درد آشنا شد آشنای نیمشب ۴
نیمشب با شاهد گلبن درآمیزد نسیم
بوی آغوش تو آید از هوای نیمشب ۵
نیست حالی در دل شاعر خیال انگیز تر
از سکوت خلوت اندیشه زای نیمشب ۶
با امید وصل از درد جدایی باک نیست
کاروان صبح آید از قفای نیمشب ۷
همچو گل امشب رهی از پای تا سر گوش باش
تا سرایم قصه ای از ماجرای نیمشب ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.