این متن شعری است که در آن شاعر از دوستی و رفاقت سخن میگوید و اشاره میکند که اگر دوست با ترشرویی رفتار کند، دل شاعر را میرنجاند. همچنین، شاعر از جمال و فضیلت شمسالدین سخن میگوید و او را ستایش میکند. در پایان، شاعر تبریز را به خاطر کمال و حرمت آن میستاید.
این متن به دلیل استفاده از زبان و مفاهیم شعری کلاسیک و نیاز به درک عمیقتر از مفاهیم ادبی و تاریخی، برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ستایش شخصیتها و شهرها ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۱۳۰۳ - گر تو تنگ آیی ز ما، زوتر برون رو، ای حریف
کَزْ تُرُش رویی همیرَنجَد دِلارام ِظَریف ۱
گَر همیاِنْکارِ خود پنهان کُنی، بر رویِ تو
می نِمایَد دُشمنیها بر رُخِ تو لیفْ لیف ۲
روز گِردَک بر رُخِ داماد میباشد نِشان
از جَمالِ او که نامَش کرد رومی نیف نیف ۳
چون خداوندْ شَمسِ دین چوگان زَنَد، یارش کجاست؟
وَرْ بر اسبِ فَضْل بِنْشینَد، کجا دارد رَدیف؟ ۴
خوان و بَزمِ هر دو عالَم، نَزدِ بَزمِ شمسِ دین
چون یکی کاسه پُرآش و بر سَرِ او یک رَغیف ۵
وان رَغیف و آش و کاسه، صَدْقه تبریز دان
از کَمال و حُرمَتِ شهرِ شَهَنشاهِ شَریف ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.