خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از عشق و دلدادگی سخن می‌گوید و از اشتباهات خود در مورد یارش اظهار پشیمانی می‌کند. او از زیبایی یارش سخن می‌گوید و از ترس از دست دادن او می‌ترسد. شاعر همچنین از عشق به عنوان راهی پر از خطر یاد می‌کند و از یارش می‌خواهد که به سخنانش گوش دهد تا او را از این سختی‌ها نجات دهد.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و احساساتی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ترس از دست دادن و پشیمانی نیاز به تجربه و بلوغ ذهنی بیشتری دارند.
غزل ۱۲۷۷ - خواجه غلط کرده‌یی در صفت یار خویش
خواجه غَلَط کرده‌یی در صِفَتِ یارِ خویش
سُست گُمان بوده‌یی عاقِبَتِ کارِ خویش ۱
در هَوَسِ گُل رُخان سُست زَنَخْ گشته‌یی
های اگر دیده‌یی رویِ چو گُلْنارِ خویش ۲
راه زَنانْ عشق را مرگْ لَقَب کرده‌اَند
تا تو بِلَنْگی زِ بیم از رَه و رَفتارِ خویش ۳
گوش بِنِه تا که منْ حَلْقه به گوشَت کُنم
هستم از آن حَلْقه من سیر زِ گُفتارِ خویش ۴
پیشِ من آ که خوشَم تا به بَرَت دَرکَشَم
چون زِ تواَم می‌رَسَد تُحفهٔ دِلْدارِ خویش ۵
سُست گُمان بوده‌یی عاقِبَتِ کارِ خویش ۱
در هَوَسِ گُل رُخان سُست زَنَخْ گشته‌یی
های اگر دیده‌یی رویِ چو گُلْنارِ خویش ۲
راه زَنانْ عشق را مرگْ لَقَب کرده‌اَند
تا تو بِلَنْگی زِ بیم از رَه و رَفتارِ خویش ۳
گوش بِنِه تا که منْ حَلْقه به گوشَت کُنم
هستم از آن حَلْقه من سیر زِ گُفتارِ خویش ۴
پیشِ من آ که خوشَم تا به بَرَت دَرکَشَم
چون زِ تواَم می‌رَسَد تُحفهٔ دِلْدارِ خویش ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۷۶ - باز درآمد ز راه بی‌خود و سرمست دوش
گوهر بعدی:غزل ۱۲۷۸ - یار درآمد ز باغ بی‌خود و سرمست دوش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
