قطعه ۱۱۷ - دوش با من خرد از روی نصیحت می‌گفت

دوش با من خرد از روی نصیحت می‌گفت
کای گرفته ز جهان طبع لطیف تو ملال ۱

پیش ارباب زمان می نروی از چه سبب
بهر قوتی که گریزت نبود در همه حال ۲

گفتمش زانکه درین دور قمر نیست کسی
که درو بوی مروت بود و حسن خصال ۳

کوه کندن ز پی قوت به نوک مژه به
که شدن پیش لئیمان زمان بهر سوال ۴