قطعه ۶۶ - ایا ستاره سپاهی که آب شمشیرت

ایا ستاره سپاهی که آب شمشیرت
غبار فتنه و ظلم از هوای ملک بنشاند ۱

فلک به نام تو تا خطبه داد در عالم
زمانه جز تو کسی را به پادشاهید نخواند ۲

غبار دامن قدر تو بود چرخ کبود
گهی که همت تو دامن از جهان افشاند ۳

به جاه خواست که ماند به تو مخالف تو
بسی بداد درین اشتیاق جان و نماند ۴

شها کمیت من آمد رکاب سان در پا
عنان عزم به کلی ز دست من بستاند ۵

به زور می‌کشمش چون کمان از آنکه برو
جز استخوان و پی و پوست هیچ چیز نماند ۶

به مرکبیم مدد ده ازان که نیست مرا
بدست لاغری جز قلم که بتوان راند ۷

وگرنه درستی خواهد از کسالت و ضعف
میان گرد بماند ستور و مرد نماند ۸