غزل ۳۸۵ - چشم داریم که دلبستگی بنمایی

چشم داریم که دلبستگی بنمایی
دل ما راست فرو بستگی، بگشایی ۱

تو کجایی که منت هیچ نمی‌بینم باز؟
باز هر جا که نظر می‌کنمت، آنجایی ۲

دل فرزانه من تا سر زلف تو بدید
سر برآورد به آشفتگی و شیدایی ۳

این چه خشم است که رفتی و نمی‌آیی باز؟
عمر باز آیدم ای عمر اگر باز آیی ۴

نتوانتم نظر از زلف تو بر بست که هست
چشم بیمار مرا عادت شب پیمایی ۵

گو مینداز نظر بر رخ منظور دگر
آنکه چون چشم منش نیست دل دریای ۶

تو مرا آینه جانی و در عین صفا
بمن ای آینه روی از چه سبب ننمایی ۷

ای تو با جمله و تنها ز همه فی‌الجمله
نور چشم منی و جان و دل تنهایی ۸

زلف را گوی که در گردن من دست مکن
این بست نیست که سر در قدمم می‌سایی؟ ۹

پخت سودای سر زلف تو سلمان عمری
لاجرم گشت به هم برزده و سودایی ۱۰