غزل ۳۷۸ - می‌آیی و دمی دو سه در کار می‌کنی

می‌آیی و دمی دو سه در کار می‌کنی
ما را به دام خویشتن گرفتار می‌کنی ۱

دین می‌خری به عشوه و دل می‌بری ز دست
آری تو زین معامله بسیار می‌کنی ۲

هر دم هزار بی سر و پا را چو زلف خویش
برمی‌کشی و باز نگونسار می‌کنی ۳

دارم دلی خراب به غایت ضعیف و تو
هر جه غمی است بر دل من بار می‌کنی ۴

از خواب، آن دو چشم گران خواب را ممال
زنهار فتنه‌ای را به چه بیدار می‌کنی ۵

در حلقه‌های زلف خود آتش فروختی
وین از برای گرمی بازار می‌کنی ۶

زان خط که گرد دایره روی می‌کشی
روز سفید ما چو شب تار می‌کنی ۷

من پرده بر سرایر عشق تو می‌کشم
لیکن تو هتک پرده اسرار می‌کنی ۸

سلمان چو آفتاب به کویش بر آ چرا
چون سایه سجده پس دیوار می‌کنی ۹