این متن شعری عرفانی است که به موضوع عشق الهی و عشق به معشوق زمینی میپردازد. شاعر از عشق به عنوان نیرویی قدرتمند یاد میکند که جان را به سمت کمال و وصال میکشاند. در این شعر، مفاهیمی مانند فنا در عشق، رحمت الهی، و نقش عشق در رسیدن به حقیقت بیان شدهاند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند فنا در عشق و عشق الهی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۱۲۵۲ - آن که مه غاشیهٔ زین چو غلامان کشدش
بوک این هِمَّتِ ما جانِبِ بُستان کَشَدَش ۱
گر چه جان را نَبُوَد قُوَّتِ این گُستاخی
آنْک جان از مَدَدِ رَحمَتِ جانان کَشَدَش ۲
هر دَم از یادِ لَبَش جانْ لبِ خود میلیسَد
وَرْ سَقَط میشِنَود از بُنِ دَندان کَشَدَش ۳
جانِبِ مَحْو و فَنا رَخْت کَشیدند مِهان
تا بَقا لُطف کُند جانِبِ ایشان کَشَدَش ۴
ای بَسا جان که چو یعقوبْ هَمی زَهر چَشَد
تا که آن یوسُفِ جان در شِکَرِستان کَشَدَش ۵
هر کسی کو به تَرازویِ خِرَد فَخْر کُند
گَر چه چون ماه بُوَد چَرْخ به میزان کَشَدَش ۶
هر کِه در دیدهٔ عُشّاق شود مَردُمکی
آن نَظَر زود سویِ گوهرِ انسان کَشَدَش ۷
کافِرِ زُلفِ وِیْ آن را که زِ راهش بِبَرَد
کُفر آید بَرِ او جانِبِ ایمان کَشَدَش ۸
شَمسِ تبریز مرا عشقِ تو سَرمَست کُند
هر کِه او باده کَشَد باده بدین سان کَشَدَش ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.