غزل ۱۲۵۲ - آن که مه غاشیهٔ زین چو غلامان کشدش

آن کِه مَهْ غاشیهٔ زین چو غُلامان کَشَدَش
بوک این هِمَّتِ ما جانِبِ بُستان کَشَدَش ۱

گر چه جان را نَبُوَد قُوَّتِ این گُستاخی
آنْک جان از مَدَدِ رَحمَتِ جانان کَشَدَش ۲

هر دَم از یادِ لَبَش جانْ لبِ خود می‌لیسَد
وَرْ سَقَط می‌شِنَود از بُنِ دَندان کَشَدَش ۳

جانِبِ مَحْو و فَنا رَخْت کَشیدند مِهان
تا بَقا لُطف کُند جانِبِ ایشان کَشَدَش ۴

ای بَسا جان که چو یعقوبْ هَمی زَهر چَشَد
تا که آن یوسُفِ جان در شِکَرِستان کَشَدَش ۵

هر کسی کو به تَرازویِ خِرَد فَخْر کُند
گَر چه چون ماه بُوَد چَرْخ به میزان کَشَدَش ۶

هر کِه در دید‌هٔ عُشّاق شود مَردُمکی
آن نَظَر زود سویِ گوهرِ انسان کَشَدَش ۷

کافِرِ زُلفِ وِیْ آن را که زِ راهش بِبَرَد
کُفر آید بَرِ او جانِبِ ایمان کَشَدَش ۸

شَمسِ تبریز مرا عشقِ تو سَرمَست کُند
هر کِه او باده کَشَد باده بدین سان کَشَدَش ۹