این متن به توصیف قدرت و جاذبه‌ی عشق و محبت می‌پردازد. عشق به عنوان نیرویی قدرتمند و جادویی توصیف می‌شود که می‌تواند جان‌ها را نجات دهد، ایمان را تقویت کند و حتی بر دیو و پری فرمانروایی کند. همچنین، عشق به عنوان منبع حیات و شفابخش معرفی می‌شود که می‌تواند مرده را زنده کند و تشنگان را سیراب کند. این متن با استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات زیبا، عشق را به عنوان نیرویی فراتر از زمان و مکان نشان می‌دهد.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی ادبی دارد که معمولاً در سنین بالاتر وجود دارد.
غزل ۱۲۵۰ - به شکرخنده اگر می‌ببرد جان رسدش
وَگَر از غَمْزهٔ جادو بَرَد ایمان رَسَدَش ۱
لشکَرِ دیو و پَری جُمله به فرمانِ وِیْ اَند
با چُنین عِزّ و شَرَف مُلْکِ سُلْیمانْ رَسَدَش ۲
صد هزاران دلِ یَعقوبِ حَزینْ زنده بِدوست
کَرّ و فَرِّ شَرَفِ یوسُفِ کَنْعانْ رَسَدَش ۳
لبِ عیسی صِفَتَش مُرده به دَم زنده کُند
گَر پَرَد با پَرِ جان جانِبِ کیوان رَسَدَش ۴
نوحِ وَقت است که عشقِ اَبَدی کَشتیِّ اوست
گَر جهان زیر و زَبَر کرد به طوفان رَسَدَش ۵
عشقِ او گَرد بَرانگیخت زِ دریایِ عَدَم
یَدِ بَیضا و عَصایی شُده ثُعبان رَسَدَش ۶
جُملگی تشنه دلان قُوَّت ازو می‌یابَند
با چُنین لُقمه دَهی شُهرتِ لُقمانْ رَسَدَش ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
