این متن شعری است که از ساقی میخواهد تا با شجاعت و عشق به زندگی نگاه کند و از ترس و تردید دوری کند. شاعر از ساقی میخواهد که با عشق و وفا زندگی کند و از دنیای مادی فاصله بگیرد. همچنین، شاعر تأکید میکند که عشق باید محور اصلی زندگی باشد و از آن محافظت شود.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عشق و وفا نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۱۲۴۸ - ساقیا بیگه رسیدی می بده مردانه باش
ساقیِ دیوانگانی هَمچو میْ دیوانه باش ۱
سَر به سَر پُر کُن قَدَح را موی را گُنجا مَدِه
وان کَزین میدان بِتَرسَد گو بُرو در خانه باش ۲
چون زِ خود بیگانه گشتی رو یگانهیْ مُطْلَقی
بعد از آن خواهی وَفا کُن خواه رو بیگانه باش ۳
دُرِّهایِ باصَدف را سویِ دریا راه نیست
گَر چُنان دریات باید بیصَدَف دُردانه باش ۴
بانگ بر طوفان بِزَن تا او نباشد خیره کُش
شمع را تَهدید کُن کِی شمع چون پَروانه باش ۵
کاسهٔ سَر را تَهی کُن وان گَهی با سَر بگو
کِی مُبارک کاسهٔ سَر عشق را پیمانه باش ۶
لانهٔ تو عشق بودهست ای هُمایِ لایَزال
عشق را مُحکَم بگیر و ساکِن این لانه باش ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.