غزل ۲۸۳ - صبح محشر که من از خواب گران برخیزم

صبح محشر که من از خواب گران برخیزم
به جمالت که چو نرگس نگران برخیزم ۱

در مقامی که شهیدان غمت را طلبند
من به خون غرقه کفن رقص کنان برخیزم ۲

گرچه چون گل دگران جامه درند از عشقت
من چو سوسن به ثنا رطب لسان برخیزم ۳

چون شوم خاک به خاکم گذری کن چو صبا
تا به بویت ز زمین رقص کنان برخیزم ۴

عمر با سوز تو چون شمع به پایان آرم
نیستم دود که زود از سر آن برخیزم ۵

تو مپندار که از خاک سر کوی تو من
به جفای فلک و جور زمان برخیزم ۶

سرگرانم ز خمار شب دوشین ساقی
قدحی تا من ازین رنج گران برخیزم ۷

دو سه روز از سر سجاده بر آنم سلمان
که به عزم سفر کوی مغان برخیزم ۸