غزل ۲۶۹ - ای بهم برزده زلف تو سراسر کارم

ای بهم برزده زلف تو سراسر کارم
من چو موی توام آشفته، فرو نگذارم ۱

کرده‌ام نرم به فرمان تو گردن چون شمع
چه کنم من که به فرمان تو سر در نارم ۲

گرچه در راه تو چون خاک رهم رفته به باد
تو مپندار کزین راه غباری دارم ۳

نظری کن به من آخر که چو چشم خوش تو
مدتی شد که به هم برزده‌ای بنیادم ۴

مشفقی بر سر من نیست که بر آتش من
زند آبی به جز از دیده مردم دارم ۵

نیست جز صبح مرا یک متنفس همدم
کز سر مهر کند یک نفسی در کارم ۶

شعله آتش من سوخت جهانی و هنوز
دم من می‌دهی و می‌نهی ای گل خارم ۷

خام طبعان طبع تو به مدارید زمن
زان که من سوخته، خام خم خمارم ۸

هست سودای ورع در سر سلمان لیکن
حلقه زلف بتان می‌شکند بازارم ۹