غزل ۱۸۸ - هر شبی سودای چشمش بر سرم غوغا کند

هر شبی سودای چشمش بر سرم غوغا کند
غمزه‌اش صد فتنه در هر گوشه‌ای پیدا کند ۱

از می سودای چشمت خوش برآید جان من
سر خوش است امشب خمار مستیش فردا کند ۲

پایه من بر سر بازار سودایش شدست
چون بدین مایه کسی با چون تویی سودا کند ۳

رخت عقلم می‌برد چشمت چه می‌آید ز عقل
می‌دهد تشویش من بگذار تا یغما کند ۴

در چمن گر ناز سروت را ببیند سروناز
از خجالت سر عجب باشد که بر بالا کند ۵

در ره عشق تو من سر می‌نهم بر جای پای
عشق اگر کاری کند فی‌الجمله پا بر جا کند ۶

گر کند میل وفایی باشدش با دیگران
ور جفایش در دل آید آن جفا بر ما کند ۷

رفت هر جا اشک ما چندان‌که ما را برد آب
چند خود را در میان مردمان رسوا کند ۸

همدمم باد است و راز دل نمی‌گویم به باد
باد غماز است و می‌ترسم حکایت وا کند ۹

ابرویت پیوسته می‌گردد به هرجا تا کجا
همچو سلمان عارفی را واله و شیدا کند ۱۰