غزل ۱۶۹ - باد سحر از بوی تو دم زد، همه جان شد

باد سحر از بوی تو دم زد، همه جان شد
آب خضر از لعل تو جان یافت، روان شد ۱

بی بوی خوشت بر دل من باد بهاری
حقا که بسی سردتر از باد خزان شد ۲

خاک از نفس باد صبا بوی خوشت یافت
بر بوی خوشت روی هوا رقص کنان شد ۳

تا بر در میخانه جان، لعل تو زد مهر
در مصطبه‌ها رطل می لعل گران شد ۴

سر چشمه حیوان به دهان تو تشبه
کرد از نظر مردم از آن روی نهان شد ۵

ماه از نظر مهر رخت یافت نشانی
زان روی جهانی به جمالش نگران شد ۶

گفتم به دل: ای دل مرو اندر پی زلفش
نشنید سخن، عاقبت اندر سر آن شد ۷

جان بر سر بازار غمش دادم و رستم
نقدی سره باید که بدان رسته توان شد ۸