غزل ۱۳۹ - عذارت خط به بخت ما درآورد

عذارت خط به بخت ما درآورد
سیه بختی است ما را ما درآورد ۱

عذرات بود بر حسن تو شاهد
جمالت رفت و خطی دیگر آورد ۲

چو زلفت پای در دامن کشیدست
چرا خط سیاهت سر بر آورد ۳

خیال لعل نوشینت، به شب دوش
مرا صد پی شبیخون بر سر آورد ۴

مرا از گلبن حسن تو ناگاه
گلی بشکفت و خاری نو برآورد ۵

گلت بر نسترن رسمی زد از مشک
گل رویت عجب رسمی برآورد! ۶

چه صنعت کرد خط عنبرینت؟
که خورشیدش سر اندر چنبر آورد ۷

خنک باد صبا کامد ز زلفت
نسیمی صد ره از جان خوشتر آورد ۸

دماغ جان سلمان را سحرگاه
به راه آورد و مشک و عنبر آورد ۹