غزل ۱۲۰ - ترک چشم تو، که با تیر و کمان می‌گردد

ترک چشم تو، که با تیر و کمان می‌گردد
بنشان کرده دلی، از پی آن می‌گردد ۱

هر که سر گشته چوگان سر زلف تو شد
به سر کوی تو، چون گوی، بجان می‌گردد ۲

آنکه پرسید نشان تو و نام تو شنید
در پی وصل تو، بی نام و نشان می‌گردد ۳

ما کجا در تو توانیم رسیدن که فلک
در پیت بی سر و پا، گرد جهان، می‌گردد ۴

باز شست سر زلف تو، بدوش از بن گوش
می‌کشم دایم و پشتم، چو کمان می‌گردد ۵

نیست محتاج بیان، قصه که چون سر درون
همه بر صفحه احوال، عیان می‌گردد ۶

ساقیا رطل گران خیز و سبک، می‌گردان
هین که کار طرب از رطل گران می‌گردد ۷

زایر کعبه او گرد حرم، می‌گردید
این زمان، گرد خرابات مغان می‌گردد ۸

شعر پاک سره خالص سلمان، نقدی است
که به نام تو در آفاق، روان می‌گردد ۹