این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن میگوید. او از زلف معشوق، بادههای عشق، و تأثیرات روحانی و عرفانی این عشق بر جان و دل سخن میگوید. شاعر از مفاهیمی مانند شکوفایی گلها در جان، روشنایی چشم و دل، و گمشدن دل در خم زلف معشوق استفاده میکند تا عمق احساسات خود را بیان کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی ادبی دارد تا به درستی درک شود.
غزل ۱۲۲۹ - زلفی که به جان ارزد هر تار بشوریدش
بَسْ مُشکِ نَهان دارد زِنهار بِشوریدَش ۱
در شامِ دو زُلفِ او صد صُبحِ نَهان بیش است
هر لحظه و هر ساعت صد بار بِشوریدَش ۲
آن دولَتِ عالَم را وان جَنَّتِ خُرَّم را
کَزْ وِیْ شِکُفَد در جانْ گُلْزار بِشوریدَش ۳
آن باده هَمیجوشَد وَزْ خَلْق هَمیپوشَد
تا روی شود از وِیْ خَمّار بِشوریدَش ۴
چَشم و دِلِ مَریَم شُد روشن از آن خُرما
نَخلیست از آن خُرما پُربار بِشوریدَش ۵
گُم گشت دلِ مِسکین اَنْدَر خَمِ زُلفِ او
باشد که پَدید آید بسیار بِشوریدَش ۶
شَمسُ الْحَقِ تبریزی در عشقْ مسیح آمد
هر کَس که از او دارد زُنّار بِشوریدَش ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.