غزل ۹۶ - هر که چون سروم، گل اندامی نداشت

هر که چون سروم، گل اندامی نداشت
در جهان، از عیش خوش کامی نداشت ۱

هر که در راهش، نشان را گم نکرد
در میان عاشقان، نامی نداشت ۲

گفت، پیشت می‌فرستم، باد را
پیشم آمد، لیک، پیغامی نداشت ۳

سرو خود را، با قدش می‌کرد راست
چون بدیدم، نیک اندامی نداشت ۴

هر که سر، در پای منظوری بتاخت
راستی نیکو، سرآنجامی نداشت ۵

دل به زلفت رفت، تا صیدست و دام
هیچ صیدی این چنین دامی، نداشت ۶

کرد زاهد منع من، نشنید دل
پخته بود این دل، غم خامی نداشت ۷

من لبت را، دل به رغبت داده‌ام
ورنه، با سلمان لبت وامی نداشت ۸